Verhalen… Die zaten altijd al in mijn hoofd. Toen ik zes was en net

leerde schrijven, kreeg ik op mijn verjaardag een schriftje. Ik heb het

helemaal volgepend. Eén verhaal per bladzij.

Als ik niet schreef, dan speelde

ik ze na. Vooral ’s avonds, voor

het slapengaan, vertelde ik

mezelf de mooiste verhalen.

Ikzelf had natuurlijk de

hoofdrol. Robin Hood was mijn

favoriet. Maar Lady Marian

vond ik suf. Nee, ik woonde bij

Robin en zijn mannen in het

bos van Sherwood en ik kon

boogschieten en paardrijden

als de beste.

Ooit dacht ik dat dat wel over zou gaan

als ik groot werd. Niet dus. Ik ben het

blijven doen, tot mijn jongste dochter op komst was. Ik was toen dertig

jaar. En toen ben ik ‘echt’ gaan schrijven. Verhalen voor volwassenen én

kinderen.

Een deel van die verhalen speelt zich af in verzonnen werelden. Maar

als ik voor kinderen schrijf, gaat het meestal over de ‘echte’ wereld.

Het is dan wel eentje waar de magie naar binnen sluipt…

En die verhalen vertel ik mezelf nu voor ik ga slapen.